تبلیغات
تبلیغات
- پرطرفدار
- دیدگاهها
- اخیرا
این متن به بررسی تقابل احتمالی و همهجانبه میان ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن و نیروهای نظامی ایران در خلیج فارس و دریای عمان میپردازد. نبرد نابرابر: شبیه سازی حمله ایران به ناو هواپیمابر آمریکایی
منبع مذکور ساختار دفاعی چندلایه ایالات متحده، شامل ناوشکنهای مجهز به سامانه ایجیس، جنگندههای پیشرفته و سیستمهای دفاع نقطهای را در برابر راهبردهای جنگ نامتقارن ایران تحلیل میکند.
در این گزارش، توانمندیهای تهاجمی ایران از جمله حملات زنبوری قایقهای تندرو، موشکهای بالستیک ضدکشتی و زیردریاییهای کوچک به عنوان چالشهایی جدی معرفی شدهاند.
نویسنده معتقد است اگرچه سپر دفاعی ناوگان آمریکا بسیار قدرتمند است، اما یک حمله اشباعکننده هماهنگ میتواند این پدافند را با محدودیتهای فیزیکی و محاسباتی روبرو کند.
در نهایت، متن تاکید میکند که در یک نبرد واقعی، بقا یا نابودی ناو به زمانبندی دقیق حملات و شدت درگیری بستگی دارد و هیچ تضمین قطعی برای خروج بیخسارت از چنین بحرانی وجود ندارد.
ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن (USS Abraham Lincoln) برای دفاع در برابر حملات موشکی هرگز به تنهایی عمل نمیکند و به یک سیستم دفاعی چندلایه و یکپارچه متکی است که ترکیبی از ناوگان هوایی، ناوهای اسکورت و سیستمهای دفاع نقطهای مستقر بر روی خود ناو است.
این توانمندیهای تدافعی در لایههای زیر سازماندهی شدهاند:
۱. لایه بیرونی: ناوگان هوایی و هشدار زودهنگام عضله اصلی دفاعی این ناو در آسمان و توسط ناوگان هوایی نهم (CVW-9) که شامل حدود ۷۰ هواگرد است، تامین میشود.
۲. لایه میانی: ناوشکنهای اسکورت ناو لینکلن توسط سه ناوشکن کلاس آرلی برک (Arleigh Burke) اسکورت میشود که مجهز به سیستم رزمی ایجیس (Aegis) هستند.
۳. لایه داخلی: دفاع نزدیک و نقطهای ناو اگر موشکی موفق به عبور از جنگندهها و ناوشکنها شود، ناو لینکلن از سیستمهای دفاعی مستقر بر روی عرشه خود استفاده میکند:
کارآمدی و محدودیتها: در برابر حملات موشکی محدود، این سپر دفاعی چندلایه بسیار قدرتمند است و نیروی دریایی آمریکا میتواند چنین حملاتی را بدون دریافت آسیب جدی خنثی کند.
با این حال، نقطهضعف این سیستم در مواجهه با حملات اشباع (Saturation Attacks) همهجانبه است.
اگر دشمن (مانند ایران در یک سناریوی فرضی) دهها موشک بالستیک، موشک کروز، پهپاد و قایقهای تندرو را به گونهای شلیک کند که همگی در یک بازه زمانی کوتاه ۱۵ تا ۲۰ دقیقهای به ناو برسند، محدودیتهای فیزیکی نمایان میشود.
هر رادار تنها میتواند تعداد محدودی هدف را همزمان رهگیری کند، لانچرها موشکهای آماده شلیک محدودی دارند و هر سیستم فالانکس در لحظه فقط میتواند با یک یا دو هدف درگیر شود.
در صورت عبور موشک از این سپر و اصابت به ناو، به دلیل بزرگی و ساختار به شدت بخشبندی شده (Compartmentalized) آبراهام لینکلن، این ناو به راحتی غرق نخواهد شد، اما ممکن است دچار آتشسوزی، آبگرفتگی بخشها و از دست دادن توانایی پرواز جنگندههایش برای روزها یا هفتهها شود.
استراتژی ایران بر پایه این واقعیت شکل گرفته است که نمیتواند در یک نبرد کلاسیک و در آبهای آزاد با نیروی دریایی آمریکا رقابت کند.
به همین دلیل، ایران یک «شبکه کشتار نامتقارن» (Asymmetric Kill Web) ایجاد کرده است که بر استفاده از موقعیت جغرافیایی و غلبه بر سیستمهای دفاعی چندلایه آمریکا از طریق کمیت بالا و زوایای حمله متعدد متکی است.
ارکان اصلی این استراتژی نبرد نامتقارن عبارتند از:
۱. حملات اشباع چندمحوره و چنددامنه (Saturation Attacks): کابوس اصلی برای ناوگان آمریکا، یک حمله کاملاً هماهنگ و اشباعکننده است.
استراتژی ایران این است که دهها موشک بالستیک، موشک کروز، پهپاد، قایقهای تندرو و اژدرها را از حوزههای مختلف به گونهای شلیک و هدایت کند که همگی در یک پنجره زمانی بسیار کوتاه (حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه) به هدف برسند.
این کار باعث میشود محدودیتهای فیزیکی و محاسباتی رادارها و پرتابگرهای موشک آمریکا به چالش کشیده شود، زیرا هر سیستم دفاعی در یک لحظه تنها میتواند با تعداد محدودی هدف درگیر شود.
۲. تاکتیکهای یورش فوجی (Swarm Tactics): نیروی دریایی سپاه پاسداران تعداد زیادی قایق تندرو و شناور کوچک در اختیار دارد که به موشکهای ضدکشتی، راکت یا اژدر مجهز هستند.
دکترین ایران بر حمله همزمان دهها شناور تندرو از مسیرهای مختلف تاکید دارد که با استفاده از عوارض ساحلی و جزایر به عنوان پوشش، به ناوگروه دشمن نزدیک میشوند.
زمان درگیری در برابر این قایقها پس از عبور از شعاع ۱۰ مایلی، تنها در حد چند ثانیه خواهد بود که محدودیتهای مربوط به مهمات و کانالهای کنترل آتش را برای ناو آمریکایی به شدت محسوس میکند.
۳. استفاده ترکیبی از موشکهای کروز و بالستیک:
۴. تهدیدات زیرسطحی و جنگ مین:
در مجموع، استراتژی نامتقارن ایران به جای یک رویارویی مستقیم تکبعدی، ترکیبی پیچیده از حملات همزمان از ساحل، آسمان، سطح و زیر دریاست که تلاش میکند سپر دفاعی قدرتمند ناوهای آمریکایی را با تکیه بر غافلگیری و کمیت، تحت فشار قرار داده و در هم بشکند.
در یک سناریوی کابوسوار که حمله همهجانبه، کاملاً هماهنگ و اشباعکننده باشد، بقاء ناوگروه ضربت تضمینشده نیست و حاشیه خطا بسیار باریکتر از آن چیزی است که بسیاری تصور میکنند.
شانس بقا و پیامدهای چنین حملهای به عوامل و محدودیتهای زیر وابسته است:
به طور خلاصه، ناوگروه ضربت و ناو آبراهام لینکلن دقیقاً برای بقا و جنگیدن در چنین محیطهای پرخطری طراحی و ساخته شدهاند و در بسیاری از سناریوهای محتمل نیز جان سالم به در میبرند؛ اما واقعیت تلخ جنگهای دریایی مدرن این است که در برابر یک حمله کاملاً متعهدانه، همهجانبه و اشباعکننده، هیچ تضمینی برای بقای کامل ناوگروه وجود ندارد.
