حرکت خلاقانه ناخدای کشتی برای مقابله با قایقهای تندرو سپاه چه بود؟
ناخدای کشتی در لحظاتی که کشتی فاقد سلاح او تحت حمله قرار داشت، تصمیم بسیار مهم و خلاقانهای گرفت که بعداً از آن به عنوان «مهمترین اقدام در کل این درگیری» یاد شد.
اقدامات مبتکرانه او شامل موارد زیر بود:
- ایجاد دیوار آبی با شلنگهای آتشنشانی: او دستور داد سیستم اصلی اطفای حریق کشتی فعال شود و شلنگهای آب پرفشار به سمت لبههای کشتی هدایت شوند. هدف او خاموش کردن آتش نبود، بلکه میخواست یک «دیوار از ذرات آب» ایجاد کند تا دید قایقهای مهاجم را کاهش دهد.
- استفاده از شناورهای دودزا: همزمان با باز کردن آب، او دستور داد شناورهای دودزا (تجهیزات سیگنالدهی اضطراری) از قسمت عقب کشتی رها شوند که باعث ایجاد دود غلیظ نارنجیرنگی در مسیر پشت سر کشتی شد.
تاثیر این اقدام خلاقانه: هرچند این ترکیبِ آب و دود نتوانست حمله را کاملاً متوقف کند، اما توانایی هدفگیری مهاجمان را به شدت مختل کرد.
در نتیجه، شلیک مسلسلها دقت خود را از دست داد و گلولههایی که پیشتر به ساختمان کشتی برخورد میکردند، در آب فرود آمدند.
این ترفند باعث شد قایقهای تندرو برای حفظ دقتِ آتشِ خود مجبور شوند بیشتر به کشتی نزدیک شوند و در نتیجه تا زمان رسیدن جنگندههای کمکی، زمان بیشتری را در منطقه خطر سپری کنند.
این اقدام ناخدا بعداً به عنوان گواهی بر «ابتکار عملِ ناشی از استیصال و نه برخاسته از دستورالعملهای نظامی» ستوده شد.
این درگیری ۱۲ دقیقهای چه تغییراتی در قوانین دریانوردی منطقه ایجاد کرد؟
این درگیری ۱۲ دقیقهای آسیبپذیری شدید زنجیره تامین نیروی دریایی آمریکا را آشکار کرد و فرماندهی ناوگان پنجم را به شدت تکان داد، که در نتیجهی آن دو تغییر عمده و فوری در قوانین و پروتکلهای دریانوردی نظامی در منطقه ایجاد شد:
- الزام قطعی به داشتن اسکورت نظامی: ظرف ۳۰ روز پس از این حادثه، ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) دستورالعملی صادر کرد که بر اساس آن هیچ کشتی حامل مهماتی حق عبور از خلیج فارس را بدون داشتن یک اسکورت نظامی اختصاصی ندارد.
- این قانون هیچگونه استثنایی را نمیپذیرفت و هیچ شکاف امنیتی یا ریسکی در این زمینه قابل قبول نبود.
- طبق این دستور، اگر اسکورت نظامی در دسترس نباشد، کشتی تدارکاتی موظف است تا زمان تخصیص یافتن یک اسکورت، در بندر منتظر بماند.
- مسلح کردن کشتیهای پشتیبانی و استقرار تیمهای نظامی: یافته دوم در بررسیهای پس از حادثه این بود که رها کردن یک کشتی ۴۱ هزار تنی پر از محمولههای منفجره بدون هیچگونه سلاح، تجهیزات دفاعی یا طعمه فریبدهنده، کاملاً غیرقابل قبول است.
- به همین دلیل، ظرف ۹۰ روز، ناوگان پنجم نیروی دریایی نصب اقدامات دفاعی موقت را بر روی شناورهای باارزشِ «فرماندهی انتقال دریایی نظامی» که از خلیج فارس عبور میکردند، آغاز کرد.
- این تجهیزات شامل توپهای زنجیری مارک ۳۸ و مسلسلهای کالیبر ۵۰ بود که هدایت آنها دیگر بر عهده ملوانان غیرنظامی نبود، بلکه توسط تیمهای امنیتی مستقرِ نیروی دریایی انجام میشد.
این تغییرات در پروتکلهای منطقه نشاندهنده یک تغییر نگرش استراتژیک در پنتاگون بود؛ آنها متوجه شدند که تهدیدات دیگر تنها متوجه ناوهای جنگی نیست، بلکه مستقیماً زنجیره لجستیک، سوخت و مهمات ناوگان را هدف قرار میدهد.
پس از این حادثه، عبور کشتیهای تدارکاتی بیدفاع از آبهای آزاد خلیج فارس برای همیشه پایان یافت.
