بر اساس تحلیل اسکات ریتر در منابع ارائه شده، دیدگاه او درباره احتمال و سیاست تغییر رژیم در ایران را می‌توان در چند محور اصلی خلاصه کرد:

۱. هدف قطعی آمریکا و اسرائیل: تغییر رژیم ریتر معتقد است که سیاست ایالات متحده و اسرائیل در قبال ایران کاملاً بر روی «تغییر رژیم» متمرکز است.

او به صراحت بیان می‌کند که هیچ راه حل دیپلماتیکی از نظر آمریکا قابل قبول نیست مگر اینکه به تغییر رژیم منجر شود،.

او تأکید می‌کند که تمام تیم مذاکره‌کننده آمریکایی و مقامات اسرائیلی، جمهوری اسلامی را «شری» می‌دانند که باید از بین برود و در حال حاضر حتی افرادی مانند جرد کوشنر در حال دیدار با چهره‌های اپوزیسیون برای تشکیل دولت جدید هستند،.

۲. عدم امکان تحقق نظامی تغییر رژیم با وجود اینکه هدف آمریکا تغییر رژیم است، ریتر معتقد است که توانایی نظامی آمریکا و اسرائیل برای دستیابی به این هدف وجود ندارد و این ایده را یک «فانتزی» می‌نامد.

دلایل او عبارتند از:

• بازدارندگی موشکی: تنها عاملی که باعث بقای ایران شده، موشک‌های آن است. اگر ایران موشک‌هایش را کنار بگذارد، نابود خواهد شد. ریتر معتقد است ایران می‌تواند روزانه صدها موشک به سمت اسرائیل شلیک کند و هیچ دفاعی در برابر آن وجود ندارد.
• آسیب‌پذیری نیروهای آمریکایی: بر خلاف جنگ با عراق، ناوهای هواپیمابر آمریکایی در برابر ایران امن نخواهند بود و «شکار» خواهند شد. هر پایگاه هوایی که علیه ایران اقدام کند، مورد حمله قرار خواهد گرفت.
• آمادگی دفاعی و ساختار غیرمتمرکز: ریتر اشاره می‌کند که ایران از سال ۲۰۰۵ (زمان دیک چینی) خود را برای حمله آمریکا آماده کرده است. ایران دارای شهرهای زیرزمینی و ۱۲ تا ۱۴ منطقه نظامی مجزا است که هر کدام می‌توانند به صورت مستقل عمل کنند. حتی اگر تهران با سلاح هسته‌ای هدف قرار گیرد، ساختار حاکمیت و دفاعی ایران فرو نخواهد ریخت و به عملکرد خود ادامه می‌دهد.

۳. دیپلماسی به عنوان ابزار فریب ریتر هشدار می‌دهد که مذاکرات دیپلماتیک از سوی غرب صرفاً پوششی برای تضعیف ایران است.

او می‌گوید هر ایرانی یا مقام دولتی که فکر می‌کند آمریکا به توافق پایبند خواهد بود یا به دنبال صلح است، در اشتباه است.

هدف اصلی این است که ایران را وادار به خلع سلاح (به ویژه موشکی) کنند تا زمینه برای تغییر رژیم فراهم شود.

۴. ثبات داخلی ریتر به درگیری‌های اخیر (که در متن به عنوان “جنگ ۱۲ روزه” یاد شده) اشاره می‌کند و می‌گوید دولت ایران توانست به سرعت کنترل امور سیاسی داخلی و نظامی را بازیابی کند و عملیات تلافی‌جویانه موثری انجام دهد که نشان‌دهنده استحکام ساختار حاکمیت در برابر فشارهای خارجی است.

به طور خلاصه، اسکات ریتر معتقد است که «تغییر رژیم» تنها گزینه روی میز آمریکا و اسرائیل است، اما به دلیل قدرت بازدارندگی و ساختار دفاعی مستحکم ایران، تحقق این هدف از طریق نظامی غیرممکن و تلاش برای آن به شدت ویرانگر خواهد بود،.

نقش پهپادها و موشک‌ها در موازنه دفاعی ایران و اسرائیل چگونه است؟

بر اساس تحلیل اسکات ریتر در منابع ارائه شده، نقش پهپادها و موشک‌ها در موازنه دفاعی میان ایران و اسرائیل بسیار حیاتی و تعیین‌کننده است. ریتر معتقد است که برتری استراتژیک در این زمینه، به‌ویژه در حوزه موشکی، با ایران است.

در اینجا تفکیک نقش هر یک از این تسلیحات در موازنه دفاعی آورده شده است:

۱. موشک‌های ایران: تنها عامل بقا و بازدارندگی ریتر تأکید می‌کند که موشک‌ها حیاتی‌ترین عنصر در دکترین دفاعی ایران هستند:

• تضمین موجودیت: او به صراحت می‌گوید: «تنها چیزی که به ایران اجازه می‌دهد به بقای خود ادامه دهد، موشک‌هایی است که می‌توانند اسرائیل را هدف قرار دهند». از دیدگاه او، اگر ایران موشک‌هایش را کنار بگذارد، بلافاصله نابود خواهد شد.
• حجم آتش غیرقابل مهار: ریتر معتقد است ایران توانایی شلیک «صدها موشک در روز» به سمت اسرائیل را دارد و اسرائیل «هیچ دفاعی» برای متوقف کردن این حجم از حمله ندارد.
• دقت و نفوذ: در تحلیل جنگ ۱۲ روزه (که در متن به آن اشاره شده)، ریتر مدعی است که موشک‌های ایرانی توانستند به هر هدفی که در اسرائیل می‌خواستند اصابت کنند و سیستم‌های دفاعی اسرائیل نتوانستند مانع آن‌ها شوند.
• بی‌نیازی از سلاح هسته‌ای: او به نقل از رئیس‌جمهور ایران اشاره می‌کند که بازدارندگی ایران متکی بر موشک‌هاست و نه سلاح هسته‌ای.

۲. پهپادهای اسرائیل: ابزار حمله غافلگیرانه و جاسوسی در مقابل، ریتر نقش پهپادهای اسرائیلی را بیشتر در فاز عملیات مخفی و ضربات اولیه توصیف می‌کند:

• شبکه عملیات مخفی: اسرائیل از شبکه گسترده‌ای از پهپادها که توسط عواملی هدایت می‌شدند برای وارد کردن ضربات غافلگیرانه و آسیب رساندن به اهداف ایرانی استفاده کرد.
• محدودیت اثرگذاری: اگرچه این حملات خساراتی وارد کرد، اما ایران به سرعت توانست خود را بازیابی کند. ریتر اشاره می‌کند که ایران با شناسایی خطر پهپادها، زیرساخت‌های حساس را خاموش یا جابه‌جا کرد تا اهداف را از دسترس پهپادهای اسرائیلی خارج کند.

۳. آسیب‌پذیری دفاعی اسرائیل در برابر قدرت تهاجمی ایران ریتر توازن را به نفع ایران می‌بیند زیرا:

• فقدان دفاع موثر اسرائیل: او اشاره می‌کند که نتانیاهو در پایان درگیری متوجه شد که «هیچ دفاعی» در برابر موشک‌های ایرانی وجود ندارد. سامانه‌هایی مانند پاتریوت و تاد نیز قادر به محافظت کامل نیستند.
• ضعف ناوهای آمریکایی: ریتر معتقد است ناوهای هواپیمابر آمریکایی در صورت درگیری با ایران، بر خلاف جنگ عراق، امنیت نخواهند داشت و توسط موشک‌های ایرانی «شکار» خواهند شد.

۴. ساختار دفاعی غیرمتمرکز ایران در حالی که اسرائیل در برابر موشک‌ها آسیب‌پذیر است، ایران ساختار دفاعی خود را برای مقابله با حملات سنگین آماده کرده است:

• شهرهای زیرزمینی و مناطق نظامی مستقل: ایران از سال ۲۰۰۵ (زمان تهدیدات دیک چینی) خود را آماده کرده و دارای شهرهای موشکی زیرزمینی و ۱۲ تا ۱۴ منطقه نظامی مجزا است که هر کدام می‌توانند مستقل عمل کنند. حتی اگر تهران با سلاح هسته‌ای زده شود، ساختار دفاعی ایران فرونمی‌ریزد و به شلیک موشک ادامه می‌دهد،.
• دفاع هوایی و جنگ الکترونیک: ایران توانسته با استفاده از هواپیماهای قدیمی‌تر (مانند F4 و F14) و رادارهای خود، روی جنگنده‌های اسرائیلی قفل راداری انجام دهد و آن‌ها را مجبور به لغو عملیات کند،. همچنین ایران توانایی بالایی در قطع ارتباطات استارلینک (که برای هدایت پهپادها استفاده می‌شود) از خود نشان داده است.

به طور خلاصه، از نگاه ریتر، موشک‌های ایران کفه ترازوی قدرت را تغییر داده‌اند؛ زیرا در حالی که اسرائیل و آمریکا به دنبال خلع سلاح موشکی ایران برای هموار کردن مسیر تغییر رژیم هستند، حجم و دقت این موشک‌ها مانع از هرگونه اقدام نظامی موفقیت‌آمیز علیه ایران می‌شود،.

همکاری های نظامی و امنیتی روسیه و چین با ایران را توضیح دهید.

بر اساس تحلیل اسکات ریتر، همکاری‌های نظامی و امنیتی ایران با روسیه و چین ماهیت‌های متفاوتی دارد و در حالی که روسیه نقش عملیاتی و فنی پررنگی ایفا می‌کند، نقش چین بیشتر در ابهامات دیپلماتیک قرار دارد.

ریتر تأکید می‌کند که با وجود این همکاری‌ها، دفاع اصلی بر عهده خود ایران است.

در ادامه جزئیات این همکاری‌ها تفکیک شده است:

۱. همکاری با روسیه: فنی، اطلاعاتی و تسلیحاتی ریتر معتقد است سطح همکاری با روسیه بسیار بالا و ملموس است:

• توافقنامه امنیتی: روسیه یک «توافقنامه چارچوب امنیتی» را با ایران مذاکره و تصویب کرده است. ریتر اشاره می‌کند که در جریان درگیری‌های اخیر (جنگ ۱۲ روزه)، ایران هنوز این توافق را تصویب نکرده بود و همین امر دست روسیه را برای کمک رسمی بسته بود، اما این نقیصه اکنون برطرف شده است. البته او تصریح می‌کند که این توافق به معنای «چتر هسته‌ای» یا دفاع متقابل شبیه ماده ۵ ناتو (ورود مستقیم روسیه به جنگ) نیست،،.
• جنگ الکترونیک و استارلینک: یکی از مهم‌ترین جنبه‌های همکاری، مقابله با سیستم‌های ارتباطی پهپادهاست. ریتر معتقد است توانایی ایران در قطع و ردیابی سیستم «استارلینک» (که برای هدایت پهپادها استفاده می‌شد) «بوی کمک روسیه را می‌دهد». روسیه به دلیل جنگ اوکراین تجربه بالایی در مقابله با استارلینک دارد و این دانش را به ایران منتقل کرده است،،.
• تحویل جنگنده‌های پیشرفته: روسیه جنگنده‌های پیشرفته میگ-۲۹ (MiG-29) و سوخو-۲۷ (Su-27) را به ایران تحویل داده است. ریتر تأکید می‌کند که این‌ها نسخه‌های صادراتی ضعیف نیستند، بلکه هواپیماهای خط مقدم با سیستم‌های اویونیک پیشرفته‌اند که معادل اف-۱۵ و اف-۱۶ هستند و هم‌اکنون در ایران پرواز می‌کنند،.
• اشتراک اطلاعاتی: روسیه در زمینه اشتراک اطلاعات نظامی و آمادگی دفاعی با ایران همکاری نزدیکی دارد،.

۲. همکاری با چین: غیررسمی و بدون شواهد نظامی سنگین در مورد چین، تحلیل ریتر محتاطانه‌تر است:

• فقدان توافق دفاعی رسمی: برخلاف روسیه، هیچ مدرکی مبنی بر وجود یک رابطه دفاعی رسمی یا معاهده نظامی بین چین و ایران وجود ندارد، هرچند ارتباطات دیپلماتیک قوی است،.
• شایعه جنگنده‌های J-20: ریتر شایعات مربوط به حضور جنگنده‌های رادارگریز J-20 چین در ایران را رد می‌کند و می‌گوید هیچ مدرکی برای اثبات آن وجود ندارد،.

۳. محدودیت‌های همکاری و خوداتکایی ایران با وجود این کمک‌ها، ریتر چند نکته کلیدی را درباره محدودیت این اتحادها یادآور می‌شود:

• عدم ورود مستقیم به جنگ: او صریحاً می‌گوید: «نه روسیه و نه چین برای ایران به جنگ نخواهند رفت». ایران باید انتظارات خود را مدیریت کند،.
• چالش آموزش خلبانان: ریتر با یک مثال (مقایسه شورولت کامارو قدیمی با لامبورگینی) توضیح می‌دهد که حتی با وجود دریافت جنگنده‌های روسی جدید، خلبانان ایرانی برای تسلط بر این تکنولوژی به زمان نیاز دارند. به همین دلیل، فعلاً جنگنده‌های قدیمی‌تر اف-۴ (F4) و اف-۱۴ (F14) همچنان ستون فقرات دفاع هوایی ایران هستند زیرا ایرانی‌ها در استفاده از آن‌ها مهارت کامل دارند،،.
• آمادگی مستقل ایران: در نهایت، ریتر تأکید می‌کند که ایران از سال ۲۰۰۵ (زمان تهدیدات دیک چینی) خود را برای جنگ آماده کرده است.
• ساختار «شهرهای زیرزمینی» و مناطق نظامی مستقل ایران نشان می‌دهد که استراتژی بقای ایران بر توان داخلی استوار است، نه صرفاً کمک‌های خارجی،.